In de begrenzing toont zich de meester

Met de gestage transitie naar verkeers- en vervoersbeleid dat stuurt op ‘brede welvaart’, transformeert het vak van de verkeersprofessional naar een meer klassieke overheidsrol die zich moet buigen over min of meer klassieke verdelingsvraagstukken. In dit geval is het te verdelen goed ‘bereikbaarheid’. Los van de vraag of we het eens zijn over wat bereikbaarheid precies is, moeten we het ook gaan hebben over de manier waarop dat ‘verdelen’ plaatsvindt. Dit omvat een discussie over de definitie van de groepen waarover bereikbaarheid verdeeld wordt, maar ook over de grenzen die tot het overheidsingrijpen moeten leiden. De cruciale vraag daarbij is of wij voldoende hebben doordacht hoe de
combinatie van de omvang en zichtbaarheid van een doelgroep en hun mogelijkheden zich verhoudt tot hoe wij tot nu toe denken over bereikbaarheidsgrenzen. Zowel in termen van reistijden en reisafstanden als in het aantal bestemmingen van een type dat binnen iemands bereik hoort te liggen. Aan de hand van een enquête onder vakgenoten wordt de vraag gesteld in hoeverre professionals nu in staat zijn om als onpartijdige waarnemer op te treden en de politiek goed te informeren over wat ‘juiste’ grenzen zijn. Hebben
verkeersplanologen voldoende meesterschap in huis om bereikbaarheid te begrenzen?