Institutionele verandering en professionele autonomie

Institutionele verandering is een hels karwei met geen enkele garantie op succes. Dit geldt ook voor de universitaire bestuurshervorming. Het overzicht (¿) over de ontwikkeling van de universitaire bestuursorganisatie door de tijd heen kan (¿) nauwelijks leiden tot groot optimisme als het gaat om substantiële veranderingen in het bestuur en beheer van universiteiten. Daadwerkelijke veranderingen zijn uitzonderingen en emotionele en oeverloze debatten de regel. Daar komt nog bij (¿) dat uitgerekend hoogleraren praktisch altijd goed in staat zijn gebleken om hun belangen te behartigen, of eigenlijk, gezien hun positie van oudsher, te verdedigen. Dit geldt bij uitstek op het terrein van de wetenschapsbeoefening. Vanuit een dergelijk perspectief is het niet verwonderlijk dat niet alle hoogleraren zich gedragen als de wetgever zou verwachten, of eigenlijk, zou hopen. De academische werkelijkheid blijkt akelig weerbarstig.